[Short Novel] 502

posted on 14 Oct 2013 23:27 by shiniberry directory Fiction, Diary
 
 

เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้าย

 

ต้นเหตุน่ะหรือ ก็เพราะยานอวกาศจากต่างดาวบุกเมืองน่ะสิ พวกมันเข้ามาในเมืองเธอบ่อยมาก บ่อยจนผู้ตั้งรกรากกลุ่มแรกแถมยังเป็นผู้ปกครองเมืองทนไม่ไหวเลยต้องสละราชบัลลังก์ให้ผู้ปกครองกลุ่มอื่น พวกเขาเป็นชาวต่างชาติ ถึงเธอจะรู้จักพวกเขามานานแล้วแต่เธอก็ไม่ค่อยชอบพวกเขานักหรอก

เหตุการณ์ร้ายแรงเกิดขึ้นในขณะที่เธอและประชาชนคนอื่นออกไปทำงานนอกเมือง เมื่อเธอกลับมาอีกทีก็พบว่ายานอวกาศกลุ่มเดิมได้ทำการรุกรานเมืองเธอแล้ว แถมเจ้าหน้าที่ที่มาใหม่ยังทำการปิดเมืองอีก

 

"ไม่นะ ลูกๆของฉัน!!"

 

หญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเธอกรีดร้องพลางใช้มือทุบประตูเหล็กบานยักษ์ที่คงไม่มีวันเปิดออก เมื่อเธอหันไปมองรอบๆก็พบว่าคนอื่นกำลังทำแบบนี้อยู่เช่นกัน

เธอรู้สึกราวกับว่าพวกเธอคือกลุ่มซอมบี้เลย เป็นซอมบี้ที่พยายามจะเข้าไปในเมืองเพื่อสาเหตุบางอย่างแต่ก็เข้าไปไม่ได้

เธอยิ้มเยาะตัวเองอย่างขมขื่น

"ลูกของฉัน...." เธอจิกชายเสื้อแน่น เธอรู้สึกว่าสิ่งสำคัญที่เธอทำมาตลอดทั้งชีวิตได้พลัดพรากจากเธอไปแล้ว เธอย่อตัวลง ใช้มืออันหยาบกร้านกุมใบหน้าแล้วเริ่มร้องไห้ เธอได้ยินเสียงสะอื้นและเสียงตะโกนอันโกรธแค้นของชาวเมือง ทุกคนกำลังตกอยู่ในสภาพเดียวกับเธอ นั่นคือลูกๆของเธอและพวกเขาทุกคนกำลังจะ.....

 

แล้วประตูก็เปิดออก พร้อมกับยานอวกาศที่บินขึ้นไปบนท้องฟ้า ทุกคนโห่ร้องยินดีพร้อมกับวิ่งเข้าไปในเมือง

 

เธอรีบกลับไปยังบ้าน เก็บข้าวของเท่าที่จะทำได้แล้วจูงมือลูกๆที่เธอรักออกจากบ้าน

"แม่ฮะ เราจะไปไหนเหรอ?" ลูกชายผู้ไร้เดียงสาคนหนึ่งของเธอถามขึ้น เธอปาดน้ำตาพร้อมกับสัมผัสใบหน้าลูกอย่างแผ่วเบา

"ลูกรัก เรากำลังจะย้ายบ้านจ้ะ"

"แต่บ้านนี้ก็ดีอยู่แล้วนะคะ" เด็กผู้หญิงที่ดูอายุเยอะกว่าใครในกลุ่มพูดแทรก

"ไม่จ้ะสาวน้อย ที่นี่กำลังจะล่มสลาย ลูกๆก็เห็นแล้วนี่จ๊ะ ผู้ปกครองกลุ่มใหม่เขาไม่ทำอะไรเลยนอกจากแปะโฆษณาขนาดยักษ์ไว้ที่กำแพงเมือง แม่ไม่สามารถจะทิ้งให้ลูกเจอกับเรื่องอันตรายแบบนี้ได้อีกแล้วจ้ะ"

"แล้วแม่แน่ใจเหรอคะว่าที่อื่นจะดีกว่านี้"

คำถามนี้มาแล้ว... เธอกลืนน้ำลายแล้วจับบ่าลูกๆ

"ลูกจ๊ะ ไม่มีใครรู้หรอกว่าอนาคตจะเป็นยังไง รู้แต่ว่าต้องเอาชีวิตรอดจากสถานที่อันโหดร้ายนี้ให้ได้ก็เท่านั้น"

ลูกๆของเธอเงียบไป บ้างสะอื้นเล็กน้อย เธอคาดการณ์ว่านั่นคือสัญญาณที่บ่งบอกว่าลูกๆเข้าใจแล้ว เธอจึงรีบจูงลูกๆออกจากเมือง

เป็นไปตามคาด ทางออกของเมืองมีคนเยอะมาก บ้างก็เป็นโรงเรียนที่กำลังใช้รถบรรทุกขนข้าวของ บ้างก็กลุ่มทหาร บ้างก็นักบินอวกาศชื่อดังของเมือง รวมไปถึงกลุ่มคนที่มีลักษณะแปลกประหลาดจนเธอไม่สามารถทราบได้ว่าพวกเขาคือใคร

 

เธอกระชับผ้าคลุมแล้วพาลูกๆต่อแถวเพื่อออกจากเมือง เจ้าหน้าที่ไม่สนใจพวกเธอแม้แต่น้อย เธอจึงใช้เวลาเพียงครู่เดียวก็สามารถออกจากเมืองได้อย่างไม่มีปัญหา

"แม่ฮะ แล้วเราจะไปอยู่ที่ไหนเหรอ" ลูกชายตัวน้อยคนเดิมของเธอถามขึ้น

"แม่รู้แล้วจ้ะ มันเป็นที่อยู่ของชาวต่างชาติ ถึงพวกเขาจะดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่แต่แม่เชื่อว่าต้องดีกว่าที่นี่แน่ๆ"

เธอบีบมือลูกน้อยๆแล้วมุ่งหน้าไปตามทางเดินที่มีแต่หิมะ เธอเหลียวหลังไปมองเมืองแสนรักที่ยานอวกาศเริ่มกลับมาโจมตีและประตูเมืองกำลังจะปิดลงอีกครั้ง เธอถอนหายใจแล้วหันกลับมาทางเดิม ทุกคนต่างก็มุ่งหน้าไปทางนี้เช่นกัน เธอจึงเบาใจขึ้นมาหน่อยว่าอย่างน้อยเธอและลูกๆคงจะไม่โดดเดี่ยว

 

เธอกับลูกๆเดินไปเรื่อยๆ 1 กิโล.. 2 กิโล.. 3 กิโล... เมื่อเหนื่อยก็พักข้างทาง 5 กิโล.. 10 กิโล... เดินไปจนกระทั่งเมืองๆหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า เธอพึมพำ

 

 

 

"สวัสดีเวิร์ดเพรส..."

 

+++++++++++

ขอบคุณสำหรับบ้านหลังนี้และช่วงเวลาดีๆที่ผ่านมาตลอด 7 ปีครึ่งค่ะ ถ้าบ้านหลังนี้ดีขึ้นก็คงจะกลับมาอยู่เหมือนเดิม ยังไงก็ต้องขอฝากทีมงานนัฟแนงช่วยซ่อมแซมและดูแลบ้านหลังนี้ด้วยนะคะ

ถ้ามีโอกาสคงได้เจอกันอีกค่ะ

Arrivederci.

Comment

Comment:

Tweet