อ..อะแฮ่ม

posted on 24 Jan 2014 23:29 by shiniberry
เลามา
 
มาแป๊บเดียวแหละ
 
 
หลังจากนี้คงใช้บล็อกนี้อัพคอมมูอย่างเดียวแล้วนะคะ พวกจิปาถะคงไม่แล้ว
 
 
 
 
 
ตอนนี้ย้ายไปอยู่ที่นี่ (แทบจะ) ถาวรเลยจ้า
 
 
 
 
 
ไปละ บายยย

[Short Novel] 502

posted on 14 Oct 2013 23:27 by shiniberry directory Fiction, Diary
 
 

เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้าย

 

ต้นเหตุน่ะหรือ ก็เพราะยานอวกาศจากต่างดาวบุกเมืองน่ะสิ พวกมันเข้ามาในเมืองเธอบ่อยมาก บ่อยจนผู้ตั้งรกรากกลุ่มแรกแถมยังเป็นผู้ปกครองเมืองทนไม่ไหวเลยต้องสละราชบัลลังก์ให้ผู้ปกครองกลุ่มอื่น พวกเขาเป็นชาวต่างชาติ ถึงเธอจะรู้จักพวกเขามานานแล้วแต่เธอก็ไม่ค่อยชอบพวกเขานักหรอก

เหตุการณ์ร้ายแรงเกิดขึ้นในขณะที่เธอและประชาชนคนอื่นออกไปทำงานนอกเมือง เมื่อเธอกลับมาอีกทีก็พบว่ายานอวกาศกลุ่มเดิมได้ทำการรุกรานเมืองเธอแล้ว แถมเจ้าหน้าที่ที่มาใหม่ยังทำการปิดเมืองอีก

 

"ไม่นะ ลูกๆของฉัน!!"

 

หญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเธอกรีดร้องพลางใช้มือทุบประตูเหล็กบานยักษ์ที่คงไม่มีวันเปิดออก เมื่อเธอหันไปมองรอบๆก็พบว่าคนอื่นกำลังทำแบบนี้อยู่เช่นกัน

เธอรู้สึกราวกับว่าพวกเธอคือกลุ่มซอมบี้เลย เป็นซอมบี้ที่พยายามจะเข้าไปในเมืองเพื่อสาเหตุบางอย่างแต่ก็เข้าไปไม่ได้

เธอยิ้มเยาะตัวเองอย่างขมขื่น

"ลูกของฉัน...." เธอจิกชายเสื้อแน่น เธอรู้สึกว่าสิ่งสำคัญที่เธอทำมาตลอดทั้งชีวิตได้พลัดพรากจากเธอไปแล้ว เธอย่อตัวลง ใช้มืออันหยาบกร้านกุมใบหน้าแล้วเริ่มร้องไห้ เธอได้ยินเสียงสะอื้นและเสียงตะโกนอันโกรธแค้นของชาวเมือง ทุกคนกำลังตกอยู่ในสภาพเดียวกับเธอ นั่นคือลูกๆของเธอและพวกเขาทุกคนกำลังจะ.....

 

แล้วประตูก็เปิดออก พร้อมกับยานอวกาศที่บินขึ้นไปบนท้องฟ้า ทุกคนโห่ร้องยินดีพร้อมกับวิ่งเข้าไปในเมือง

 

เธอรีบกลับไปยังบ้าน เก็บข้าวของเท่าที่จะทำได้แล้วจูงมือลูกๆที่เธอรักออกจากบ้าน

"แม่ฮะ เราจะไปไหนเหรอ?" ลูกชายผู้ไร้เดียงสาคนหนึ่งของเธอถามขึ้น เธอปาดน้ำตาพร้อมกับสัมผัสใบหน้าลูกอย่างแผ่วเบา

"ลูกรัก เรากำลังจะย้ายบ้านจ้ะ"

"แต่บ้านนี้ก็ดีอยู่แล้วนะคะ" เด็กผู้หญิงที่ดูอายุเยอะกว่าใครในกลุ่มพูดแทรก

"ไม่จ้ะสาวน้อย ที่นี่กำลังจะล่มสลาย ลูกๆก็เห็นแล้วนี่จ๊ะ ผู้ปกครองกลุ่มใหม่เขาไม่ทำอะไรเลยนอกจากแปะโฆษณาขนาดยักษ์ไว้ที่กำแพงเมือง แม่ไม่สามารถจะทิ้งให้ลูกเจอกับเรื่องอันตรายแบบนี้ได้อีกแล้วจ้ะ"

"แล้วแม่แน่ใจเหรอคะว่าที่อื่นจะดีกว่านี้"

คำถามนี้มาแล้ว... เธอกลืนน้ำลายแล้วจับบ่าลูกๆ

"ลูกจ๊ะ ไม่มีใครรู้หรอกว่าอนาคตจะเป็นยังไง รู้แต่ว่าต้องเอาชีวิตรอดจากสถานที่อันโหดร้ายนี้ให้ได้ก็เท่านั้น"

ลูกๆของเธอเงียบไป บ้างสะอื้นเล็กน้อย เธอคาดการณ์ว่านั่นคือสัญญาณที่บ่งบอกว่าลูกๆเข้าใจแล้ว เธอจึงรีบจูงลูกๆออกจากเมือง

เป็นไปตามคาด ทางออกของเมืองมีคนเยอะมาก บ้างก็เป็นโรงเรียนที่กำลังใช้รถบรรทุกขนข้าวของ บ้างก็กลุ่มทหาร บ้างก็นักบินอวกาศชื่อดังของเมือง รวมไปถึงกลุ่มคนที่มีลักษณะแปลกประหลาดจนเธอไม่สามารถทราบได้ว่าพวกเขาคือใคร

 

เธอกระชับผ้าคลุมแล้วพาลูกๆต่อแถวเพื่อออกจากเมือง เจ้าหน้าที่ไม่สนใจพวกเธอแม้แต่น้อย เธอจึงใช้เวลาเพียงครู่เดียวก็สามารถออกจากเมืองได้อย่างไม่มีปัญหา

"แม่ฮะ แล้วเราจะไปอยู่ที่ไหนเหรอ" ลูกชายตัวน้อยคนเดิมของเธอถามขึ้น

"แม่รู้แล้วจ้ะ มันเป็นที่อยู่ของชาวต่างชาติ ถึงพวกเขาจะดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่แต่แม่เชื่อว่าต้องดีกว่าที่นี่แน่ๆ"

เธอบีบมือลูกน้อยๆแล้วมุ่งหน้าไปตามทางเดินที่มีแต่หิมะ เธอเหลียวหลังไปมองเมืองแสนรักที่ยานอวกาศเริ่มกลับมาโจมตีและประตูเมืองกำลังจะปิดลงอีกครั้ง เธอถอนหายใจแล้วหันกลับมาทางเดิม ทุกคนต่างก็มุ่งหน้าไปทางนี้เช่นกัน เธอจึงเบาใจขึ้นมาหน่อยว่าอย่างน้อยเธอและลูกๆคงจะไม่โดดเดี่ยว

 

เธอกับลูกๆเดินไปเรื่อยๆ 1 กิโล.. 2 กิโล.. 3 กิโล... เมื่อเหนื่อยก็พักข้างทาง 5 กิโล.. 10 กิโล... เดินไปจนกระทั่งเมืองๆหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า เธอพึมพำ

 

 

 

"สวัสดีเวิร์ดเพรส..."

 

+++++++++++

ขอบคุณสำหรับบ้านหลังนี้และช่วงเวลาดีๆที่ผ่านมาตลอด 7 ปีครึ่งค่ะ ถ้าบ้านหลังนี้ดีขึ้นก็คงจะกลับมาอยู่เหมือนเดิม ยังไงก็ต้องขอฝากทีมงานนัฟแนงช่วยซ่อมแซมและดูแลบ้านหลังนี้ด้วยนะคะ

ถ้ามีโอกาสคงได้เจอกันอีกค่ะ

Arrivederci.

 
เลามา
 
ภาพหากิน
 
 
อื้ม ก็ตามที่ว่า เราลองของไปสอบมจธ.มา มีเดียทางการแพทย์และวิทยาศาสตร์ค่ะ
 
 
 
ความประทับใจแรกของที่นี่คือ Admission room เข้าหลัง 5 ทุ่มไม่ได้
 
//รมตผู้วิ่งหาปพ.1จนเลย 5 ทุ่ม พอกลับไปสมัครอีกทีระบบก็ปิดไปแล้ว
 
 
เราก็สมัครไป โครงการเรียนดีน่ะค่ะ (ใช้เกรดสมัคร) ตอนแรกคิดว่าคงไม่ได้คัดเลือก เพราะ GPAX เราต่ำ
 
 
 
แต่ไปๆมาๆดันติดซะงั้น
 
 
 
me /มองรายชื่อแบบภาพล่าง
 
 
แต่ติดแล้วก็ใช่ว่าจะเบาใจได้นะ เพราะเราไม่ได้อ่านหนังสือเลย ดรอว์อิ้งลงสีก็ไม่ได้ฝึก คือคิดว่าคงไม่ได้แน่ๆ /เหยาหมิง พอได้ก็คิดหนักอ่ะ เพราะวันที่ต้องสอบข้อเขียนเรามีสอบปลายภาค
 
แอ
 
ก็เลยไปยื่นคำร้องขอสอบปลายภาคทีหลัง ไหนๆก็ได้คัดเลือกแล้ว มันต้องไปลองหน่อย สอบโรงเรียนเก็บไว้ก่อน
 
 
 
 
วันไปสอบ เราต้องสอบที่วิทยาเขตบางขุนเทียน
 
 
แต่ไปผิด
 
 
ดีที่ออกเช้า รถยังไม่ติดเท่าไหร่ ก็เลยตีรถจากบางมดไปบางขุนเทียนต่อ /ที่ดีอีกอย่างคือน้าขับรถไปส่ง ถ้าไปแท็กซี่อ่วมอรทัยแน่แม่เอ๊ย
 
 
 
แล้วก็ไปสอบจ้า
 
 
ข้อเขียนไม่ยากเท่าไหร่ แต่ฉันดันทำไม่ได้แง เป็นกากบาทธรรมดา 30 ข้อ เกี่ยวกับพวกฟิล์ม การถ่ายภาพ การสื่อสาร อวัยวะ กระดูก กล้ามเนื้อบลาๆ
 
แม่งโคตรเจ็บใจเลย อ่านกระดูกภาษาไทยไปแต่ออกภาษาอังกฤษ
 
อย่างเราที่เคยไปเวิร์คช็อปฟิล์มลาดกระบังมาแล้วก็เลยชิวหน่อย แอ
 
 
ต่อมาเป็นสอบดรอว์อิ้ง พี่ที่นี่โคตรน่ารักอ่ะคุณขา มีให้ยืมกระดานยืนดินสอด้วย สีก็มีให้ยืม แต่อยากถามคนไปสอบที่ไม่เอามาเล็กน้อยว่า ทำไมแกมาสอบทั้งทีแต่ไม่เอาเชี่ยไรมาเลยวะโดก
 
ดรอว์อิ้งหัวกะโหลก ไอ้เราเคยวาดไว้ตอนก่อนมาสอบพอดีก็เลยวาดได้ แต่ตอนแรเงาเกือบตายเพราะจับ EE ครั้งสุดท้ายคือตอนม.4 เทอม 1
 
 
อันสุดท้ายแล้ว สอบระบายสี เราหิ้วสีไม้คอลลีนกับโคปิคไปเพราะใช้สีน้ำไม่เป็นไม่เก่ง ส่วนสีโปสเตอร์ก็เกลี้ยงหมดแล้วด้วย ตอนเราระบายโคปิคเล่นหน้าห้องสอบ มีเด็กผู้ชายคนนึงคุยกับเพื่อนว่าเค้าเอาสีน้ำมาสู้พวกโคปิค เพราะเค้าไม่มีเงินซื้อ ... ตุก็อยากหันไปพูดใส่เหมือนกันว่าเพราะตูใช้เป็นแค่โคปิคหรอกเลยเอามาใช้
 
คนใช้โคปิคไม่ได้มีเงินเสมอไปนะเฟ้ยย ของฉันที่เยอะก็เพราะเก็บมา 4 ปีแล้วตังหากเล่าาาา
 
 
โอเค เข้าห้องสอบ /ลูบหน้า
 
โจทย์ของครั้งนี้คือวาดกล้ามเนื้อ ซึ่งเราเรียกภาพนี้วาดส้นติงเท้าอาคิลลิส
 
 
วาดค่อดยาก อ๊ะ วาดไม่เท่าไหร่ คือโคปิคที่เราต้องใช้ระบายเยอะๆดันเป็นหัวตัด ไม่ใช่หัวพู่กัน ละเลงแล้วโพดเละ ... สุดทายต้องเอาสีไม้มาช่วย แต่ก็ช่วยได้แค่นิดเดียวอีกเพราะไม่มีกบเหลา /พ่นไฟ
 
 
 
แอ
 
สอบเสร็จ ลงมาแบบสะโหลสะเหล
 
คิดว่าโอกาสติดมีแค่ 50:50 เพราะข้อเขียนเราทำได้ไม่ดี ดรอว์อิ้งก็แรเงาแย้มาก ส่วนลงสีเราลงไม่ค่อยละเอียด เส้นกล้ามเนื้อยังเป็นกระจุกอยู่เลย
 
 
 
 
แต่ก็นะ
 
 
หลังวันสอบ 2 วันให้หลัง เรานั่งรีเฟรชเว็บมจธ.อย่างบ้าคลั่ง //เพื่อนมองด้วยสายตา สอบปลายภาควันสุดท้ายแท้ๆแต่ทำไมเอ็งไม่อ่านหนังสือ
 
แล้วก็
 
 
 
ติด
 
 
แม่ย้อยยยยย ก็เลยต้องเร่งทำพอร์ตเลยจ้า กะไว้ว่าคงไม่ติดก็เลยไม่ทำ เด็กดีอย่าเอาเป็นตัวอย่าง
 
 
 
แล้วก็วันสอบสัมภาษณ์ แน่นอนว่าน้าไปส่ง และไม่หลงแล้ว
 
อนึ่ง ต้องแจ้งก่อนว่าเราสอบคนแรก
 
.....
 
คงเพราะเราสมัครคนแรกอ่ะ 55555 รหัสเราลงท้าย 1407 ด้วย ส่วนคนอื่น 2 อัพหมด
 
 
ตอนก่อนสอบโคตรสั่นเลยฮือ แต่ก็ได้พี่ๆกับเพื่อนที่เพิ่งรู้จักกันอีก 2 คนช่วยทำให้ใจเย็นลง
 
แต่พอพี่เค้าเรียกเท่านั้นแหละ พ่อแก้วแม่แก้วพ่อขุนสร้อยพระรักยมเด็กในบ้านช่วยที
 
คือสั่นมาก จนกระทั่งเดินเข้าไปเห็นหน้าอาจารย์
 
อุต๊ะ
 
อ.เก๊กอยู่สินะคะ ความจริงอ.เป็นคนตลกสินะคะ
 
//รมต.ผู้เคยชินกับอ.ผู้ชายที่ชอบทำหน้าขรึมๆ /แบบว่าที่โรงเรียนมีเยอะไง
 
 
สัมภาษณ์.... /เหยาหมิง
 
อ.ก็ถามคำถามทั่วๆไป แล้วถามด้วยว่าทำไมไม่เข้ามีเดียอาร์ต คือเราชอบวิทย์น่ะ ชอบอวัยวะเลือดศพฆาตกรรมด้วย /พ่อง
 
แล้วก็ถามว่าโตไปอยากทำอาชีพอะไร รมต.ผู้บ้าจี้ตอบไปว่าอยากไปทำงานที่ NASA
 
......
 
............
 
..................
 
สุดท้าย อ.บอกว่า การที่เราจะได้หรือไม่ได้นี่ก็ขึ้นอยู่กับคะแนนสัมภาษณ์และเราจะเลือกรึเปล่านะครับ รมต.ผู้สติหลุดไปแล้วเลยเถียงอ.ว่า ขึ้นอยู่กับปลายปากกาอ.ตังหากล่ะ
 
......
 
............
 
..................
 
.........................
 
................................
 
ขอโทษค่ะ มันเคยชินจากตอนอยู่ที่โรงเรียน ...
 
 
 
 
โคตรหมดหวัง รู้สึกแบบ ตุไม่น่าไปกวนติงอาจารย์เลย /ยิงมัน
 
แอ
 
 
อ่ะนะ
 
 
 
ฮือ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1
 
 
4
 
 
0
 
 
7
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
อ่ะจะอ่ะ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
สอบ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ติด
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
มหาลัย
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
แล้วว้อยยยยยยยยยยยยยย
 
 
 
 
 
 
เอ้าฮูเร่
 
ไม่สนโอเน็ตแกะแพะแล้ววววว บายยยยยยยย ฟหดเดฟหเดหกฟด
 
 
 
นึกไม่ถึงเว่อร์ ขอบคุณอ.มากค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาา
 
 
/สบายแล้วตู /โดนตบ
 
 
 
 
ก็ ติดมีเดียทางการแพทย์และวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรีค่ะ
 
ฝากตัวด้วยนะคะ MMD KMUTT !! /โค้ง /ถ้าไม่ลืมจ่ายค่าเข้านะ...
 
 
 
 
 
 
สุดท้ายนี้ เจอกันเอนทรี่หน้าจ้า /สวมแว่นดำเดินออกไป
 
 
 
 
 
 
ปล. ลั่นวาจาไว้ว่าถ้าติดมหาลัยจะเขียนโดซุปแนช.... ต่ยังไม่รู้นะว่าลงงานไหน แอ
ปลล. เอนทรี่นี้ใช้ gif ทัมเยอะชิบหาย